herkes gitmek için bir sebep bulurmuş
kalmak için
bitince
nedeni …
tekimizi anlatan bir şey … * üzünçlü bir ikindiydi kapının ardında
içeride ben
her nefesim sancılı nöbetler gibi
hani sık sık
yinelenen …
günde, utanmış bir suskunluk
dilimde, öznesince terk edilmiş cümleler
ruhum, donmuş kaskatı
ve önümde acemi diliyle bir yol
tutmuş bana,
kendinin bile gitmediği toprakların öyküsünü
anlatıp duruyordu ...
dinlemiyordum …
ne gidilecek ne de kalınacak bir yeri yoktur kimilerinin
ben artık bunu biliyorum …
sen de bil,
bir kapının kolunda sararıp soluyor artık
sana sakladığım o papatya beyazı, ellerimin …
düşlerim, zaten çoktan düşmüş eşikte
yarayla dolu bak, hayallerimin dizleri
kalbimse
tek başına bir kız çocuğu
hüznümün basamaklarında
oturmuş
susuyor
öylece … üzünçlü bir ikindiydi kapıyı açtığımda
günde,
utanmış bir suskunluk …
dilimde,
öznesi firari cümleler
hicranımın noktası yok
şarkılar, sana
yağmurlar,
bana güceniyor …
ve ah !
adını anmaya halim yok
acın
zaten
yeterince
seni tarif ediyor … * üzünçlü bir ikindiydi kapının ardında
önümdeyse bu şehir
sensiz,
terk edilmiş bir ülke gibi duruyordu uzun zamandır karşımda
ve kıyısında ben
deniz eskisi bir sandal
şimdi kim ne diyebilirdi ki bana
kim
ne
diyebilir ki !!!
küreklerimi
kırarak
söylediysem
son sözümü,
hayata …
kalbim toplamış küllerini, esrik bir rüzgara savuruyor
ruhumsa yaymış önüne
yalnızlığımın nüfusunu sayıyor
ama ne olur,
ne olur kimse sormasın
galiba yalnızlığımın kalabalığı,
gecenin
yıldızlarıyla yarışıyor …
bense duruyorum, öncesindeyim bir yolun
karşımda deniz
gözlerim, okyanus
ve her soluğum tek ezber şarkısı gibi martının
yüreğimi ortadan ikiye bölen, acımasız bir çığlık !
ve ah !
bilmem ki nerededir çığlığın elleri ?
uzanıp tutamıyorum ben hiç, ne yazık …
ama olsun, yine de olsun
ninnisinin sonunu duyamadan
uyuya kalan bir çocuk gibi kalbim
hala
masum,
ve tamamlayamadım yokluğunda bu öyküyü
affet, yoruyordu
her cümlenin sonuna düşen, uyaksız yalnızlığım
lakin öğrendim,
bütün şehirleri uykusunda sevip unutmakmış, kiminin de kaderi
ve sana hak verdim,
herkes gitmek için bir sebep bulurmuş
kalmak için
bitince
nedeni … üzünçlü bir ikindiydi kapıyı açtığımda
günde, utanmış bir suskunluk …
önümde,
beni avutmaya çalışan, yalandan iyimser bir yol
öznesi firari cümleler dilimde
işte uğurluyorum kendimi, anılardan başka bir kente
ama yine de bil
yine de bil ki,
bir selamım durur, emanet
bir selam ...
yeryüzünün bütün istasyon bekçilerinde ...
senin için
senin
için
sevgilim …
olur ya, bir gün işitirsen birinden,
bir kez olsun
bir el salla
o boşluğa,
yalnızca
benim için
benim
için …
Ne Giysek Yakışmıyor Hüzünden Başka
Yüzümüzü sulara bıraktık
hayallerimizi sıvası dökülmüş duvarlara
sardıkça yangınlar içimizi
yoksul bir yaşamın cenderesinde
yaralarımız üşüdü...
Önce miydi, sonra mıydı,
kar mıydı?
yağmur muydu?
bilemedik?
üşüdükçe içimize çöktü sis...
Hep sancısını çektik kahreden hayatın
ne giysek yakışmıyor hüzünden başka
eğilip bakmaya korktuğumuz,
sahipsiz mezarlara döndü içimiz.
her akşam tanımadığımız bir hicran
görmediğimiz bir ıstırap çaldı kapımızı...
Kalbimizi bir vefasız,
ömrümüzü bir hayırsız aldı
hayatın çıkmazında hep teselli aradık
buruk gülümsemeler dindirebilir mi hüznü ah! Can?
kime ne verebiliriz ki,
gönül mü?
ömür mü?
can mı?
mal mı?
yok, yok yüreğimizden başka servetimiz
Her baktığımız göz yuttu gönlümüzü
hançerini sapladı her tuttuğumuz el
hangi adaya sığınsak ihanet kokuyor.
nereye gidebiliriz ki ah! Can,
yüreğimizden başka
sokaklar çıkmaz sokak ömrümüzde,
kahretsin...
Çıktığımız her yolculukta
düştüğümüz her kalabalıkta
ıssız bir kıyıda üşüdü ömrümüz
yetim bir ruh, nemli gözlerle
her gece sarılıp bir hayale,
yalnızlığımızı alıp bastık bağrımıza...
kırgındık mevsimlerin koynunda, yaralıydık
acılarla yattık, acılarla kalktık,
bir ömür acılara acılar kattık
kurudu gözpınarlarımız,
karanlığı siper edip gözlerimize
yüreğimizle ağladık.
Kimsesiz bir çocuğun yüreğine çizip resimlerimizi
kayıp mezarlara gömdük,
yüzümüze siper ettiğimiz gülüşleri
ve yükleyip sevdalı bir kuşun kanadına anılarımızı
ardında el açıp aşka ve acıya ağladık...
Hep yüreğimizde saklı tuttuk sevgimizi,
gözlerimizde, yüzümüzün hüznünde saklı tuttuk...
gökyüzünü doldurup soluğumuza
isyanımızı kilometrelere zincirleyip
kayıp bir vadide idam ettik geçmişimizi...
Gidenler dönmedi ah! Can
solgun bir güz bahçesi renginde,
boynu bükülü gelincikler gibi kaldık
yaralı uçurumları birer birer koşarak
boş yere yollara baktık, türküler yaktık
kurudu gözpınarlarımız, yüreğimizle ağladık.
Yaralı bir ülkeyiz şimdi, terkedilmiş bir şehir
nehir nehir acılar damlıyor bedenimize
önümüzde dağ dağ uçurumlar
ardımızda ölümün ayak sesleri
nasılda acıyor hayatımız ahh! Can
Gurbet ki, kahreden yanımız
acılara gömdüğümüz isyanımız
derdimizi kime nasıl anlatırız,
kimimiz var ki,
lime lime yüreğimiz,
ilmik ilmik gözyaşlarımızdan başka…
Hasret ki, göçmen kuşların kanadında taşıdığı
gamdan bir dağ gibi oturmuş gözlerimize...
buruk gülümsemeler dindire bilir mi hüznü ah! Can?
kime ne anlatabiliriz ki,
ağızdan çıkan her söz yaralıyor yüreğimizi....
bir selamım durur, emanet
bir selamım durur, emanet
yeryüzünün bütün istasyon bekçilerinde ...
senin
için
sevgilim …
|
